สวัสดีค่ะ

ไม่ได้เจอกันนานนะคะ

ช่วยชี้แนะด้วยนะคะ

มีเรื่องเขียนเยอะเกินค่ะ

แต่ไม่มีเวลาค่ะ

เริ่มกลับมาแล้วค่ะ

งานเยอะและเรื่อยๆค่ะ

สีแสบตาจริงๆนะคะ

edit @ 19 Nov 2007 00:23:20 by +decAei+

ส ถ า ปั ต ย ก ร ร ม

ทำไมถึงเลือกเรียนคณะนี้?

เพราะชอบวาดรูป

หลงใหลในเส้น

ไม่เก่งเคมี

ไม่ชอบชีวะ

ไหนๆก็เรียนแผนวิทย์มาแล้ว

ไม่ต้องงานหนังสือ ทำแต่งานส่ง

ได้ไปติว สิบวันก่อนเอนท์ สองครั้งที่ ศิลปากร

อยากได้ความอบอุ่นแบบนั้น

การที่ผมฟูไม่ได้เป็นเรื่องแปลกในคณะนี้

คณะนี้เท่

ความรู้สึกที่อยากเข้าในตอนแรก

มันต่างกับตอนนี้

คนที่เรียนได้ต้องเก่งจริงๆ

ความเก่งมันไม่เข้าใครออกใคร

มาถึงเรื่อง พรสวรรค์ กับ พรแสวง

คนขยันไม่มีใครไม่เก่ง

เก่ง ไม่เท่ากับ ฉลาด

เพราะมีคนที่ โง่ แต่ เก่ง

แต่ก็เพราะ

ตัวเราเป็นคนตัดสินใจทุกๆเรื่องในชีวิตเองโทษใครไม่ได้

ปัญหาอยู่ที่ตัวเรา

เมื่อไหร่ที่เราจะรู้ว่าเราชอบสถาปัตยกรรมจริงๆ

เมื่อไหร่ที่เราจะรู้ว่าอยากจะสร้างสรรค์สิ่งใหม่ๆขึ้นมาจริงๆ

คำตอบตอนนี้คือ

อยากเรียน

แต่ถ้ามันไม่พอ

แต่ยังเชื่อว่าแค่คำนี้มันพอแล้ว

ตอนนี้จึงรู้สึกดี

รู้สึกดีด้วยจริงๆกับคนที่ เกิดมาเพื่อสิ่งนี้

อิจฉาด้วยที่อย่างน้อย ก็รู้แล้วว่าเกิดมาเพื่ออะไร

อาจจะเอาแต่ใจตัวเอง

แต่ตอนนี้แค่คิดว่าอยากทำ

เพราะได้ทำแล้วมีความสุข

ถึงแม้จะไม่ได้เอ การออกแบบ และไม่มีความคิดสร้างสรรค์ที่ดีพอ

หรือไม่ชอบอยู่ที่ที่มีคนหมู่มาก หรือพบปะสังสรรค์ทั่วไป

แต่แค่อยากหาตัวเองให้เจอ

ต้องการแค่นั้นจริงๆ

เมื่อเกิดคำถามว่ารัก หรือ ชอบ

มันเป็นปัญหาโลกแตก

อาจเพราะยึดติดกับความหมายของคำเกินไป

เพราะยังไม่เข้าใจความหมายของสองคำนี้ดีพอ

จึงตอบว่าชอบ

เพราะไม่เข้าใจคำว่ารัก

เพราะมีความสุขที่ได้ทำ

อยากทำอะไรก็ได้ทำ

แต่จริงๆแล้ว มันไม่ใช่เลย

สถาปนิกเป็นอาชีพบริการขนานแท้

นอกจากจะมีชื่อเสียงแล้วจริงๆ

ไม่ได้มองข้าม

แต่ความเป็น นักออกแบบ กับ ศิลปิน และนักวิชาการ

มันต่างกัน

ได้ชิดเพียงลมหายใจ แค่ได้ใช้เวลาร่วมกัน
แค่เพื่อนเท่านั้น แต่มันเกินห้ามใจ
ที่ค้างในความรู้สึก ลึกๆเธอคิดยังไง
รักเธอเท่าไร แต่ไม่เคยพูดกัน

อะไรที่อยู่ในใจก็เก็บเอาไว้
มันมีความสุขแค่นี้ก็ดีมากมาย

เธอจะมีใจหรือเปล่า เธอเคยมองมาที่ฉันหรือเปล่า
ที่เราเป็นอยู่นั้นคืออะไร
เธอจะมีใจหรือเปล่า มันคือความจริงที่ฉันอยากรู้ติดอยู่ในใจ
แต่ไม่อยากถาม กลัวว่าเธอเปลี่ยนไป (กลัวรับมันไม่ไหว)

ไม่ถามยังดีซะกว่า เพราะฉันรู้ถ้าเราถามกัน
กลัวคำคำนั้น อาจทำร้ายหัวใจ

เธอจะมีใจหรือเปล่า มันคือความจริงที่ฉันอยากรู้ติดอยู่ในใจ
แต่ไม่อยากถาม กลัวรับมันไม่ไหว

เมื่อวานมีความสุขมากมาย*

กับ เอมเค สุกี้ ที่อร่อยที่สุดในโลก

กางเกงลิงสีแดงนำโชค

แต่เพลงนี้ทำให้ร้องไห้ น้ำตาซึม แต่ไม่เศร้า

เพราะไม่เหงา

---

ภาพนี้ถ่ายตอนไป ถนนพระอาทิตย์ กะกิม

อยากไปกับพี่ชายบ้าง...

โลภไปหรือป่าวคะ

ไม่ แอลกอฮอล์ลิซึ่ม แว้ว...ฮี่ๆ